Ten jaere 1798, kwam, op eenen vroegen morgen, een lief bloozend boere meysje met vuerspatterende oogen en een albasterwitte gevelte, een beeld van schoonheyd, al zingende en grimlachende op eenen luy-en-traeghuppelende ezel de Stad ingetreden.  Dewyl een Sergant, met naem Nicolaus Klaerboet op de brug stond.  Dezen sprak het blygeestig liefde kroostje in dier wyzen aen: wel, beste en minnelyke Meyd, hoe zyt gy bloozend frisch en bly van geeste, daer het nog zoo vroeg is; ongetwyfeld moet gy een vreugdig nachtkwartier hebben doorgebragt en nog onlangs wel gekust geweest zijn op uwe liefstraelende roode wangjes: ware uw ezel zoo vlijtig en blygeestig als u, gij zoud te zaemen een mooy gepast paertje maeken.  

Waer, heer Sergant, antwoorde het onverschokt Meysje, op eenen vrymoedigen toon en met het allervriendelykste gelaet, gezien het udunkt dat my het kussen zoo frisch, vlytig en blygeestig heeft gemaekt, wilde gy, die naar uwen praet ook in de ziele verheug en geestig schynt, myns ezels achter deur met eenige lieflyke zoentjes vereeren, ongetwijfeld zou ul en ik geworden zyn.  Wat schoone drievuldigheid zouden wy thans niet uytmaeken!  Niet waer, lieve vriend!  Vaer wel, ik moet mynen weg bekorten.

Straks steeg het meisje voort, den Sergant van schaemte bloozend, maer nog meer over haere zoete minzaemheyd en schrandere verstand verwonderd laetende, en het hert doorbrand door de hevige, doch vergeefsche begeerte om met zoo een verstandig en nog beminnens-weelderiger liefkoosje eens vereenigd worden.

Fotopagina:

Voor dit onderwerp zijn er geen foto's beschikbaar.